Δημοτικό Διαμέρισμα Πάνω Λευκάρων

Το χωριό βρίσκεται στις Νοτιοανατολικές υπώρειες της οροσειράς του Τροόδους σ΄ ένα υψόμετρο 650μ. 45 χιλ. από τη Λευκωσία, 30 χιλ. από το αεροδρόμιο Λάρνακας και μόνο 12 χιλ. από τον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας – Λεμεσού.

Το κλίμα είναι ξηρό και υγιεινό, δροσερό το καλοκαίρι και κρύο το χειμώνα. Ο πληθυσμός του χωριού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ξεπερνούσε τις 3000 κατοίκους σήμερα, λόγω της μετανάστευσης και της αστικοποίησης δεν ξεπερνά τους 1000 κατοίκους, ανάμεσα στους και αρκετοί πρόσφυγες.

Ιστορία

Το όνομα του χωριού Λεύκαρα οφείλεται στο χρώμα των ασβεστολιθικών πετρωμάτων που το περιβάλλουν «Λευκά όρη = Λεύκαρα».

Η πρώτη γραπτή ιστορική αναφορά για τα Λεύκαρα οφείλεται στη μεγάλη μορφή των Κυπριακών γραμμάτων, τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο, ο οποίος μας πληροφορεί ότι γεννήθηκε στα Λεύκαρα το 1134. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας τα Λεύκαρα έγιναν η έδρα του Ελληνορθόδοξου Επισκόπου Αμαθούντος, Λεμεσού και Κουρίου, μια από τις τέσσερις έδρες των Ορθόδοξων Επισκόπων. Αργότερα κατά την Ενετοκρατία (1489–1570 μ.Χ.) τα Λεύκαρα αναφέρονται σαν καλοκαιρινό θέρετρο για τους Ενετούς ευγενείς και τις οικογένειες τους.

Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι οι ρίζες του Λευκαρίτικου κεντήματος φτάνουν μέχρι την περίοδο αυτή και ότι οι κυρίες των ευγενών επηρέασαν σε κάποιο βαθμό την τεχνοτροπία των γυναικών των Λευκάρων.

Λέγεται, επίσης ότι ο μεγάλος καλλιτέχνης της Αναγέννησης, Λεονάρντο Ντα Βίντσι επισκέφθηκε την Κύπρο στα τέλη του 15ου αιώνα, ως φιλοξενούμενος της βασίλισσας της Κύπρου Αικατερίνης Κορνάρο και ότι επισκέφθηκε τα Λεύκαρα και αγόρασε ένα μεγάλο ολόπλουμο ( ολοκέντητο ) τραπεζομάντιλο που δώρισε στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου.

Μεσολάβησε η Τούρκικη Κατοχή ( 1571 – 1878 ) Λίγα χρόνια μετά την έλευση των Άγγλων 1878 και συγκεκριμένα το 1883 τα Λεύκαρα ανακηρύσσονται σε Δήμο.

Η ίδρυση του Δημαρχείου υπήρξε καθοριστική στην εξέλιξη της κωμόπολης και συνέλαβε αποφασιστικά στην πρόοδο και ευημερία των κατοίκων.